Inleiding
Het Zeepreventorium dankt zijn bestaan aan de erfgenamen van de familie Solvay. Zij zorgden ervoor dat er aan de Belgische kust een instelling werd opgericht voor kinderen met tuberculeuze primo-infecties. In 1925 openden de deuren van het preventorium en in 1926 werd het plechtig ingehuldigd door H.M. Koningin Elizabeth. De eerste geneesheer-directeur tot 1927 was Dr. Coulon. In 1936 begon Dr. Vandersmissen met een nieuw ‘Medisch Paviljoen’ voor de behandeling van adolescenten. Het voorkomen van tuberculose bij kleine kinderen was namelijk sterk verminderd maar was daarentegen fel gestegen bij jongeren. Tot aan de Tweede Wereldoorlog verbleven er honderden patiënten in het preventorium waar ze naast rust en zuivere lucht konden genieten van zonnekuren, hydrotherapie, constante medische controle, lichamelijke opvoeding en onderwijs. Tijdens de oorlog werden in het centrum beentuberculosepatiënten, gekwetste militairen en vluchtelingen opgevangen. De officiële heropening van het preventorium, met toevoeging van een stomatologische en N.O.K.-dienst, dateert van 1954. Onder leiding van Dr. Alexander werd er vanaf 1955 geleidelijk overgeschakeld naar een astmacentrum. Tussen 1955 en 1962 zou het Zeepreventorium 6122 kinderen ontvangen. Het personeelsbestand bestond uit 4 geneesheren, 5 verpleegsters, 5 kinesisten, 20 kinderverzorgsters, 40 opvoeders, 28 onderwijzers/ leraars plus 70 bedienden en arbeiders voor de algemene diensten. Dr. Franckx zorgde vanaf de jaren ’80 voor een nieuwe aanpak met focus op een correcte medicatie-inname, ademkiné en sport die kinderen met ademhalings-, allergie- en eczemaproblemen toelaten te leven zoals iedereen. Door de zeer gespecialiseerde ademhalingstherapie werd het Zeepreventorium in 1990 eveneens erkend als mucoviscidoserevalidatiecentrum.
Sindsdien onderging het Zeepreventorium nog een aantal face-lifts, zowel inhoudelijk als qua infastructuur. Inhoudelijk ligt de klemtoon vandaag, in overeenstemming met de recente revalidatieconventie met het RIZIV, op het behandelen en begeleiden van kinderen en jongeren met diverse chronische aandoeningen. De nieuwe vleugel, die in 2009 een feit werd, moet deze tendens infrastructureel verder ondersteunen.
